Sinds september 2025 logeert er een vredesduif in Elisabeth Groen. Onze vrijwilliger Kees Penninx heeft opgeschreven wat de duif zoal meemaakt. Dit verhaal is gepubliceerd in het kerkenblad van de Johanneskerk.
Ik ben een gelukkige vogel. Sinds mijn geboorte in 2018 sta ik ieder jaar op de uitkijk op een fijne plek in Amersfoort. Het zijn allemaal plekken waar je iets kunt leren over vrede. Over liefde, samenwerking, respect, compassie. Ook het afgelopen jaar heb ik weer op een prachtige plek gestaan: park Elisabeth Groen. U weet wel, dat prachtige stadspark waar ooit het Elisabeth Ziekenhuis stond. Vanaf dag één was het voor mij een feest. Ik werd letterlijk in het zonnetje gezet voor het raam van het Tuinhuis. Wat een uitzicht! Zo zag ik iedere zaterdagochtend hoe 10, tot soms wel 20 vrijwilligers van Stichting Elisabeth Groen buiten met een kop koffie de werkzaamheden bespraken. Om vervolgens met zijn allen aan de slag te gaan in het park. Wieden, snoeien, zaaien, compost uitrijden, vegen, noem maar op.
Huh? Vrijwilligers?
“Dat soort werkzaamheden, is dat geen taak voor de gemeente?” vroeg ik. Een vredesduif wil ook wel eens een punt maken hè. “Nee hoor…” was het antwoord, “… hier zorgen bewoners van Amersfoort zelf voor hun omgeving. We zorgen voor alles wat leeft in het park. En iedereen is hier welkom.” Inderdaad, ik zag het met eigen ogen. Buurtbewoners zorgen zelf voor de bomen, de bloemen, de hagen, de vogels, noem maar op. Je ziet ze genieten van de werkzaamheden, de gezelligheid. Ze zorgen ook voor plekken voor de sporters, voor de honden met hun baasjes, voor de families die ’s zomers willen picknicken. Voor deze bezoekers houden de vrijwilligers het park toegankelijk en netjes. We doen het samen is hun motto, al vijf jaar lang. Voorzitter Lia Bouma zegt hierover: “We werken in goed overleg met elkaar en met de gemeente. Omwonenden en gebruikers van het park betrekken we er zoveel mogelijk bij. Bijvoorbeeld met de buurttuinen voor groente, kruiden en bloemen.”
Toch nog een laatste kritische vraag, dat hoort bij mijn vak. Want mooie woorden, van dat ‘samen’ en zo, maar lukt dat ook altijd in de praktijk? “Niet altijd” was het eerlijke antwoord. “Soms botsen inzichten en voorkeuren. De een wil een boom planten, de ander een struik. De een wil overal informatiebordjes, de ander wil het park zo natuurlijk mogelijk houden.” “En dan?” vroeg ik door. “Dan gaan we in gesprek, net zo lang tot iedereen zich in de uitkomst kan vinden.”
Al ben ik gemaakt van steen, op zo’n moment maak ik als vredesduif een sprongetje.
De Johanneskerk in Amersfoort kent sinds enkele jaren de traditie van een zogenaamde ‘vredesduif’ die ieder jaar in september naar een nieuwe plek wordt gebracht. Het is een aardenwerken beeldje (van ongeveer 15 centimeter) van een duif die symbolisch vrede brengt en contact legt tussen de kerk en de plaats waar zij haar nest heeft. De duif zoekt altijd in september een nieuwe plek omdat dan in de kerk de Vredesweek wordt gevierd.